|
Yetim, Arapçadaki yütm kökünden gelir. Yütm, çocugun ergenlikten önce babasini kaybetmesi demektir. Diger canlilarda ise, anasini kaybetmek anlamindadir. Fikih dilinde yetîm (çogulu: yetâmâ, eytâm), babasindan yoksun kalan çocuk demektir. Ergenlik yaşina gelmeden babasini kaybeden erkek ya da kiz, zengin ya da fakir çocuklara “yetim” denir. Babasi ve annesi ölen çocuga latîm, yalnizca annesi ölen çocuga, acî (aciyyun) denir. Kocasindan yoksun kalan kadin için de “yalniz, dul” anlaminda “yetim” kelimesi kullanilir. Yetimler, toplum içindeki boynu büküklerdir. Onlar, topluma Allah’in emanetidirler. Bunun için, yetimleri korumaya alarak egitip yetiştirmek ve onlarin topluma yararli insan olmalarina çalişmak, Müslümanlarin ahlaki ve hukuki görevidir. “Bülug çagina ulaştiktan sonra, yetimlik kalkar.” |
